Wskaźniki płytki: dwukolorowy odróżnia osad świeży od dojrzałego

Wskaźnik płytki rozwiązuje problem, którego nie rozwiąże żadne tłumaczenie: płytka jest niewidoczna, a pacjent nie poprawi tego, czego nie widzi.

Kolor zamienia zalecenie abstrakcyjne w informację konkretną. Pacjent przekonany, że dobrze szczotkuje, widząc zabarwiony cały brzeg dziąsłowy, zmienia zachowanie bardziej niż po dziesięciu zaleceniach.

Wskaźniki jednobarwne z erytrozyną są najtańsze i barwią cały osad jednakowo. Do użytku domowego wystarczają, bo trzeba tylko odróżnić czyste od brudnego.

Dwukolorowe dodają istotną informację kliniczną: odróżniają płytkę świeżą od dojrzałej. Osad kilkugodzinny przybiera odcień różowy, zorganizowany przez dni — niebieskawy.

To rozróżnienie zmienia poradę. Rozlana płytka różowa wskazuje technikę nieskuteczną, lecz codzienną; płytka niebieska zawsze w tych samych miejscach wskazuje okolice, których pacjent nigdy nie sięga.

W pierwszym przypadku poprawia się technikę, w drugim dokłada przybór właściwy dla tych okolic. To dwa różne problemy, które bez dwukolorowości wyglądają tak samo.

Wskaźniki trójkolorowe dodają trzecią barwę dla obszarów o niskim pH, gdzie wytwarzanie kwasów jest najsilniejsze. Przydają się w motywowaniu pacjentów wysokiego ryzyka próchnicy, mniej w rutynie.

Postać płynna lepiej pasuje do gabinetu, bo nakłada się ją wacikiem tam, gdzie trzeba, bez barwienia błon śluzowych i warg. Tabletka jest praktyczniejsza w domu, bo nie wymaga narzędzi.

Erytrozyna barwi też tkanki miękkie i wypełnienia kompozytowe, i trzeba to powiedzieć wcześniej. Pacjent, który godzinami ma czerwone wargi bez uprzedzenia, nie powtórzy doświadczenia.

Na kompozytach zabarwienie bywa trwałe, dlatego przy estetycznych wypełnieniach w odcinku przednim lepiej stosować wskaźniki z fluoresceiną, widoczne tylko w świetle specjalnym.

Najskuteczniejsze zastosowanie nie jest diagnostyczne, lecz sprawdzające. Pacjent szczotkuje jak zwykle, a potem nakłada wskaźnik: to, co pozostaje zabarwione, jest dokładnie tym, czego jego technika nie obejmuje.

Powtarzanie tej kontroli raz w tygodniu przez pierwszy miesiąc daje zmianę mierzalną, bo pacjent widzi własną poprawę, zamiast o niej słuchać.

Podsumowując: dwukolorowy odróżnia płytkę świeżą od dojrzałej i zmienia poradę, płyn należy do gabinetu, a tabletka do domu, erytrozyna barwi też błony śluzowe i kompozyty, a najbardziej przydatne jest użycie po szczotkowaniu, nie przed.