Materiały do rejestracji zwarcia: sztywność po związaniu waży więcej niż wygoda użycia

Rejestracja stosunków międzyszczękowych to etap, na którym rozstrzyga się, czy uzupełnienie trafi w zwarcie, czy będzie wymagać korekt. Błąd tutaj nie zostanie naprawiony w laboratorium: przenosi się na kontakty końcowe.

Wyborem materiału rządzi jeden wymóg: po związaniu ma być sztywny i nie odkształcać się przy montażu modeli. Cała reszta przychodzi potem.

Woski rejestracyjne są wygodne, bo miękną pod wpływem ciepła i łatwo się kształtują. Właśnie ta plastyczność jest ich ograniczeniem: wosk zarejestrowany w temperaturze ciała odkształca się, gdy technik montuje modele pod naciskiem.

Woski na bazie glinu albo wzmocnione cząstkami metalu ograniczają problem, lecz żaden wosk nie dorównuje stabilności materiałów silikonowych.

Silikony rejestracyjne o wysokiej twardości są dziś punktem odniesienia. Szybkie wiązanie, wysoka wytrzymałość na ściskanie, minimalne odkształcenie trwałe i możliwość przycięcia nadmiaru skalpelem bez naruszania odcisków guzków.

Przycięcie liczy się bardziej, niż się wydaje. Materiał rozciągający się na powierzchnie osiowe albo w podcienie nie pozwala modelom w pełni osiąść i daje montaż otwarty.

Z rejestracji potrzebny jest wyłącznie ślad guzków: całą resztę należy usunąć. To czynność na trzydzieści sekund, która eliminuje najczęstszą przyczynę niedokładnego montażu.

Grubość to parametr niedoceniany. Gruba rejestracja zmusza pacjenta do zwarcia w położeniu bardziej otwartym niż rzeczywiste, a żuchwa przebiega tor inny niż fizjologiczny.

Po przeniesieniu tego położenia do artykulatora zamknięcie następuje wzdłuż osi zawiasowej urządzenia, która nie pokrywa się z torem przebytym w ustach: kontakty wypadają przesunięte, nawet jeśli rejestracja była dokładna.

Materiału używa się zatem w najmniejszej grubości pozwalającej zarejestrować guzki bez kontaktów ząb-ząb przez niego. Jeśli zęby się stykają, rejestracja niczemu nie służy.

Pasty tlenkowo-cynkowe z eugenolem mają najlepszą stabilność wymiarową ze wszystkich i pozostają wskazane przy rejestracjach na wzorcach zwarciowych w protezach całkowitych. Są jednak kruche i pękają bez podparcia.

U pacjenta w pełni uzębionego, ze stabilnym zwarciem, rejestracja bywa zbędna: modele składa się w maksymalnym zaguzkowaniu ręcznie. Materiał potrzebny jest wtedy, gdy brakuje punktów odniesienia.

Podsumowując: silikon o wysokiej twardości jako wybór domyślny, najmniejsza grubość bez kontaktów przez materiał i przycięcie wszystkiego, co nie jest śladem guzka. A tam, gdzie zwarcie jest stabilne, a odniesień wiele, brak rejestracji jest lepszy od rejestracji niedokładnej.