Bloczki i krążki CAD/CAM: to na współczynniku spiekania traci się dokładność

Obróbkę CAD/CAM przedstawia się często jako z natury precyzyjną, w przeciwieństwie do technik odlewniczych. W rzeczywistości wnosi ona własne błędy — inne niż tradycyjne, lecz niepomijalne.

Pierwsze ograniczenie jest geometryczne i dotyczy średnicy freza. Frez o średnicy 1 milimetra nie odwzoruje kąta wewnętrznego o promieniu poniżej pół milimetra: ten szczegół zostaje zaokrąglony, niezależnie od dokładności pliku.

Dlatego opracowania z ostrymi kątami odwzorowuje się z zaokrąglonymi promieniami i dlatego stopień zaokrąglony frezuje się lepiej niż stopień prosty. Geometria opracowania powinna to uwzględniać.

Drugie ograniczenie dotyczy cyrkonu i jego skurczu spiekania. Krążki frezuje się w stanie przedspiekanym, znacznie miększym, a następnie wypala: podczas wypalania materiał kurczy się o około 20 do 25 procent.

Oprogramowanie kompensuje to, mnożąc wymiary przez współczynnik podany przez producenta i wydrukowany na każdym krążku. Jeśli ta wartość jest niedokładna albo piec nie osiągnie zaprogramowanej temperatury, uzupełnienie wychodzi równomiernie poza wymiar.

Korona, która nie wchodzi albo chwieje się na całym obwodzie bez dającego się wskazać punktu przeszkody, wskazuje niemal zawsze na problem ze współczynnikiem spiekania albo kalibracją pieca, nie z frezowaniem.

Rozróżnienie obróbki na mokro i na sucho nie jest organizacyjne, lecz zależy od materiału. Ceramiki szklane i kompozyty frezuje się na mokro, bo ciepło by je uszkodziło; cyrkon przedspiekany obrabia się na sucho, bo woda zostałaby wchłonięta przez porowaty materiał.

Frezowanie cyrkonu na mokro wymaga długiego suszenia przed wypalaniem, a niepełne wysuszenie daje pęknięcia podczas spiekania.

Spośród materiałów dwukrzemian litu frezuje się w stanie przedkrystalizowanym, rozpoznawalnym po fioletowej barwie, a właściwości mechaniczne rozwija dopiero po obróbce cieplnej. Sfrezowany i osadzony bez krystalizacji daje uzupełnienie kruche.

Kompozyty do frezowania nie wymagają wypalania i nadają się do użycia od razu, z zaletą naprawialności w ustach. Wskazane są w uzupełnieniach tymczasowych długoterminowych i w rekonstrukcjach próbnych.

Zużycie frezów to najbardziej zaniedbywana zmienna laboratoryjna. Zużyty frez daje niedokładne granice i chropowate powierzchnie, a system nie zawsze to sygnalizuje. Liczniki użycia istnieją właśnie dlatego, że zużycia nie widać.

Strategia frezowania wpływa na czas i jakość. Przejście wykańczające po całej powierzchni poprawia wykończenie, ale potraja czas; rozsądne podejście stosuje szybkie przejścia na powierzchniach zewnętrznych i wykańczające tylko na granicy.

Podsumowując: średnica freza ogranicza odwzorowywany szczegół, współczynnik spiekania decyduje o dopasowaniu cyrkonu, a zużycie frezów jest najczęstszą przyczyną niedokładnych granic. Precyzja CAD/CAM jest realna, lecz nie automatyczna.