Wegwerphoofdsteunhoezen: het meest aangeraakte en slechtst gedesinfecteerde oppervlak

De hoofdsteun van de behandelstoel is het oppervlak dat op een werkdag met de meeste patiënten in aanraking komt, en dat waarop desinfectie het slechtst werkt.

De reden ligt in het materiaal. De bekleding heeft een oppervlaktestructuur die residu vasthoudt, en de naden vormen groeven waar de doek niet komt. Oppervlaktedesinfectie bereikt het vlak, niet de binnenkant van de naad.

Er is een tweede, minder zichtbaar probleem: alcoholische desinfectantia tasten de bekleding aan. Maandenlang meermaals per dag aangebracht, veroorzaken zij microscheurtjes die het retentieoppervlak vergroten — herhaalde desinfectie verslechtert dus gaandeweg de desinfecteerbaarheid.

Zodra scheurtjes verschijnen is de hoofdsteun niet meer betrouwbaar te desinfecteren, en nieuwe bekleding kost meer dan jaren wegwerpbescherming.

Wegwerpbescherming doorbreekt de cyclus: het oppervlak komt nooit rechtstreeks in contact met haar, huid of secreet, desinfectans is niet bij elke patiënt nodig, en de bekleding gaat zolang mee als de stoel.

Bij de keuze telt vooral de grip. Een hoes die tijdens de behandeling verschuift dwingt tot herschikken met vuile handschoenen — precies de handeling die men wilde vermijden.

De grip hangt af van de snit, niet van het materiaal. Mutsmodellen met omlopend elastiek blijven ook op kleine hoofdsteunen zitten; eenvoudige bladmodellen verschuiven bij de eerste beweging van de patiënt.

De tweede parameter is vloeistofdichtheid. Een papieren hoes zuigt op en laat door, en heft de barrièrefunctie op juist wanneer die nodig is — tijdens spoelen of na een hoestbui.

Deugdelijke producten zijn papier-polyethyleenlaminaten: papier tegen de patiënt voor het comfort, kunststoffolie naar de stoel toe voor de barrière. Het meerprijs ten opzichte van enkel papier bedraagt enkele centen.

De maat moet worden gecontroleerd op het stoelmodel, want hoofdsteunen verschillen sterk. Een te kleine hoes laat de randen onbedekt, en juist daar rust het achterhoofd.

De rekensom valt gunstiger uit dan zij lijkt. Correcte desinfectie van een hoofdsteun — aanbrengen, inwerktijd aanhouden, verwijderen — kost ongeveer een minuut. Bij twintig patiënten per dag is dat twintig minuten, elke dag.

De inwerktijd wordt bijna altijd overgeslagen: de meeste middelen vragen één tot vijf minuten nat oppervlak, en in de praktijk wordt meteen drooggeveegd. Een half uitgevoerde desinfectie is een handeling zonder resultaat.

Kortom, de wegwerphoofdsteunhoes lost een desinfectieprobleem op dat in de dagelijkse praktijk onopgelost blijft, beschermt een kostbare bekleding en levert tijd op tussen patiënten. Te kiezen met omlopend elastiek en vloeistofdicht laminaat: het enkele blad doet geen van beide.