Fluoridelak: hij hecht op vochtig glazuur, en dat verandert het protocol

Fluoridelak is de vorm van professionele fluoridetoepassing met het sterkste bewijs, en heeft gels en schuimen geleidelijk vervangen om praktische zowel als werkzaamheidsredenen.

De gebruikelijke concentratie is vijf procent natriumfluoride, overeenkomend met ongeveer 22.600 delen per miljoen. Dat is een orde van grootte boven elk thuisproduct.

Het doorslaggevende voordeel boven gel is de hechting. Lak blijft uren op het oppervlak, terwijl gel binnen minuten na het verwijderen van de lepel door speeksel wordt verdund.

De lange contacttijd maakt een veel grotere fluorideafgifte mogelijk, en verklaart waarom lak doeltreffender is ondanks een kortere toepassing.

Wat wie gels gewend is verrast: lak hecht beter op vochtig glazuur. Zorgvuldig drogen is niet nodig, en in sommige protocollen is vocht zelfs gunstig.

Dat maakt hem bijzonder geschikt voor jonge kinderen en weinig meewerkende patiënten, bij wie een droog veld moeilijk te bereiken en vier minuten vol te houden onmogelijk is.

De toepassing vraagt voorafgaande plaqueverwijdering, niet per se een volledige mondhygiënezitting. Poetsen of een gang met het cupje volstaat.

De hoeveelheid is gering en hoort te worden aangehouden: enkele tientallen milligrammen voor een hele boog. Meer aanbrengen verhoogt de werkzaamheid niet en verhoogt de inname, wat bij jonge kinderen telt.

De instructies na de toepassing bepalen het resultaat. De patiënt mag enkele uren niet poetsen en niets hards eten, doorgaans tot de volgende dag.

In die periode geeft de lak het grootste deel van zijn fluoride af, en poetsen op dezelfde avond doet een groot deel van de toepassing teniet.

De frequentie wordt op het risico afgestemd. Twee toepassingen per jaar gelden als richtsnoer bij matig risico; vier zijn aangewezen bij hoog risico, en de literatuur ondersteunt die intensivering.

Op melkelementen bestaat een aanvullende indicatie, vooral bij beginnende niet-caviteuze laesies, waar de lak de voortgang kan stoppen en een restauratieve ingreep bij een jong kind kan voorkomen.

Kortom: hij hecht op vochtig glazuur en vraagt geen drogen, de hoeveelheid is gering en hoort te worden aangehouden, de instructies erna bepalen de werkzaamheid, en de frequentie volgt het risico met vier toepassingen per jaar bij hoog risico.