Desinfectie van oppervlakken in de tandartspraktijk

Hoe de kritieke, semikritieke en niet-kritieke oppervlakken van de tandartspraktijk te classificeren en het juiste desinfectieniveau voor elk te kiezen, volgens de CDC- en ministeriële richtlijnen.

De desinfectie van klinische oppervlakken is een van de pijlers van de preventie van kruisinfecties, net als de sterilisatie van instrumenten, maar krijgt in de dagelijkse praktijk vaak minder aandacht. De internationale richtlijnen (CDC, ECDC, WHO) en de Italiaanse richtlijnen van het Ministerie van Volksgezondheid passen op oppervlakken hetzelfde risicoclassificatieprincipe toe als voor instrumenten: kritieke, semikritieke en niet-kritieke oppervlakken, elk met een behandelingsniveau evenredig aan het transmissierisico.

Kritieke oppervlakken vallen in de praktijk samen met chirurgische instrumenten en de tandartsunit zelf op de punten van maximaal contact, en vereisen sterilisatie of op zijn minst desinfectie op hoog niveau. Semikritieke oppervlakken — handvatten, operatielamp, instrumentsteunen, toetsenbord van de unit — hebben desinfectie op tussenliggend niveau nodig tussen de ene patiënt en de andere. Niet-kritieke oppervlakken, zoals vloeren, wanden en meubilair niet aangeraakt tijdens de klinische sessie, vereisen alleen reiniging en desinfectie op laag niveau, vergelijkbaar met die van een huishoudelijke omgeving (de CDC-richtlijnen spreken expliciet van "housekeeping" voor deze categorie, waardoor de noodzaak van echte desinfectie wordt uitgesloten).

Een zeer verspreide en effectieve strategie om de werklast op semikritieke oppervlakken te verminderen, is de fysieke barrière: het bedekken met transparante wegwerpfolies van de zones met het hoogste contact — handvatten, knoppenpaneel, steunen — en deze bij elke patiënt te vervangen in plaats van het onderliggende oppervlak elke keer te desinfecteren. Deze aanpak, naast sneller te zijn, vermindert het risico op verslechtering van de oppervlakken zelf veroorzaakt door herhaalde blootstelling aan agressieve chemische desinfectiemiddelen.

Bij de keuze van het desinfectiemiddel is een veelvoorkomende fout hetzelfde product zonder onderscheid te gebruiken op elk type oppervlak. Het is te verkiezen kant-en-klare oplossingen te gebruiken, die het risico op verdunningsfouten door het personeel elimineren, en altijd de compatibiliteit van het product met het te behandelen oppervlaktemateriaal te verifiëren: sommige chloorhoudende desinfectiemiddelen zijn bijvoorbeeld effectief maar corrosief op bepaalde metalen of kunststof afwerkingen. Het is goede praktijk het desinfectieprotocol minstens eenmaal per jaar bij te werken of telkens wanneer significante regelgevende wijzigingen optreden.

Bij Oralzon vindt u een breed assortiment desinfectiemiddelen voor oppervlakken geclassificeerd naar werkingsniveau, naast wegwerpbarrièrefolies en beschermende doeken om de desinfectiebelasting tussen de ene patiënt en de andere te verminderen.